Regis III (english version below)

 Regis III to niegościnna, pustynna planeta na którą Lem wysyła ludzi w statku, w którego nazwie pobrzmiewa echo pobożnego, ponadczasowego życzenia ludzkości – Niezwyciężony…

Astronauci przybywają tam, by ustalić, co stało się z członkami poprzedniej wyprawy, z którymi już od roku nie ma kontaktu.
Pisałam kiedyś i dziś powtórzę – Lem był optymistą. Typy ludzkie, które przechodziły pomyślnie Lemowski casting do obsady opowiadań miały często refleksyjne charaktery; dylemat był ich naturalną dyspozycją… Ostrożność i namysł chlebem powszednim… Przypominają one postaci z filmów Woody’ego Allena z lat 90, z czasów, gdy jeszcze sublimował…

Co takiego ma potencję uczynić człowieka niezwyciężonym?
Choć szybko okazuje się, że na lądzie Regis nie ma życia, to ekipa ratunkowa musi się zmierzyć z groźnym fenomenem. Mini-urządzeniami, które w chwili zagrożenia organizują się w chmarę, niebezpieczny rój, chmuro-mózg, który na skutek mobilizacji uzyskuje dostęp do swojej pamięci zbiorowej i atakuje intruzów… W zamierzchłej przeszłości planety obiekty te położyły kres istotom żywym, po czym same, na przestrzeni milionów lat ewoluowały – są zatem efektem tzw. martwej ewolucji. Pasażerowie Niezwyciężonego, jak wcześniej załoga Kondora zostają wzięci na celownik tych prymitywnych urządzeń… Tzw. „muszki” właśnie rozprawiły się z dużą częścią załogi, niektórym jednak udaje się uciec i wiadomym jest, że jeśli nie zostaną odnalezieni, zginą…

Znaczna część powieści skupia się na prezentacji dylematów wynikających z opresyjnego położenia:
- czy rój posiada psychikę i obdarzony jest inteligencją czy jest apsychiczny i wzbudza się tylko na zasadzie instynktownej, stanowiąc siłę naturalną planety - siłę, której nie można antropomorfizować i szukać pomsty na niej za los towarzyszy,
- czy stosowne są w ogóle w ich sytuacji dywagacje na temat domniemanej inteligencji chmury, bowiem celem nadrzędnym nie jest już chyba badanie tego zjawiska, a bezpieczeństwo i ratunek zaginionych, czyli skuteczne działanie.
Wśród obradujących na Niezwyciężonym są: astronauci, biolodzy, wojskowi, fizycy, technicy, cybernetycy, inżynierowie, lekarze, technologowie, geolodzy. Ich wypowiedzi są wyważone, słuchają innych, często dają się przekonać sile argumentów, a ci, których wizje są pesymistyczne nie pragną triumfować, a mylić się… Prawdziwe sci-fi…

Czy ten zgromadzony w sali konferencyjnej ludzki rój adekwatnie rozpozna zmieniającą się sytuację i właściwie oceni cele?
Czy wyjdzie z opresji obronną ręką, czyli, de facto zrealizuje redukcjonistyczną, ale jednak (ale zawsze) realną odmianę bycia niezwyciężonym… - dowiedzieć się można z powieści. 

https://youtu.be/HQxK7tKXs5I

Regis III is an inhospitable, desert planet to which Lem sends a crew aboard a ship whose name echoes humanity’s pious, timeless aspiration—The Invincible. The astronauts arrive to determine the fate of the previous expedition, which has been out of contact for a year.

I’ve written this before, and I’ll say it again—Lem was an optimist. The human archetypes that successfully passed Lem’s casting for his stories often had reflective natures; grappling with dilemmas was their natural disposition. Caution and contemplation were their daily bread. They resemble characters from Woody Allen’s films of the ’90s, back when he was still sublimating…

But what exactly has the potential to make a human invincible?

Though it soon becomes apparent that Regis III is devoid of life, the rescue team must confront a deadly phenomenon—miniature devices that, when threatened, self-organize into a swarm, a lethal collective, a cloud-brain that, upon mobilization, gains access to its collective memory and attacks intruders. In the planet’s distant past, these entities wiped out all biological life, and over millions of years, they themselves evolved—becoming the result of what Lem describes as "dead evolution." The crew of The Invincible, like their predecessors aboard The Condor, soon find themselves targeted by these primitive but relentless machines. The so-called "flies" have already decimated much of the crew, and while some manage to escape, their survival depends on whether they can be found in time.

A significant portion of the novel is dedicated to exploring the dilemmas that arise from this oppressive situation:

• Does the swarm possess intelligence and a psyche, or is it merely an instinct-driven force, a natural planetary phenomenon that cannot be anthropomorphized or avenged for the fate of the fallen crew?
• Is it even appropriate to speculate about the intelligence of the cloud at this point? Shouldn’t the priority shift from studying the phenomenon to ensuring the safety of the missing crew members—focusing on action rather than philosophical inquiry?

The deliberations aboard The Invincible include astronauts, biologists, military officers, physicists, technicians, cyberneticists, engineers, doctors, technologists, and geologists. Their discussions are measured; they listen to one another, often swayed by the strength of arguments rather than stubbornly clinging to preconceived notions. Those with the most pessimistic outlooks do not seek vindication—they would rather be wrong than right. This is true sci-fi.

Will this human "swarm" gathered in the conference room correctly interpret the ever-changing situation and assess their objectives wisely?
Will they emerge from this ordeal unscathed, thus achieving not an idealized, but a pragmatic and tangible version of invincibility?

To find out, one must read the novel.