Powrót Taty (Father's Return ‐ english version below)

 Była jesień, chyba 1995 lub 1996 roku. Na polskich ulicach gdzieniegdzie, jeszcze z rzadka można było uświadczyć świeżutkiego Mercedesa W210 klasy E, czyli tzw. „okularnika”. Pogoda była dosyć barowa, więc mój Padre wybrał się do lasu na grzyby, reszta domowników zaś siedziała w domu (z tego, co pamiętam, był to chyba środek tygodnia). Minęły dwie godziny od wyruszenia Taty, potem trzy… Zaczął już zapadać zmrok… Wyszłyśmy więc z Mamą na dwór i siadłyśmy sobie pod altanką. Rozmowę przeplatałyśmy dociekaniami, gdzież ten Ojciec mógł się podziać i co Go, do licha wstrzymuje.

Było już prawie zupełnie ciemno, gdy szczęknęła furtka (no, nareszcie) i z ciemności wyłonił się mój Tata. Nie był jednak sam - prowadził podtrzymując za łokieć jakiegoś wysokiego jegomościa, ubranego w białą koszulę i eleganckie spodnie. Pan niósł przed sobą, nie wiedzieć czemu przewieszoną przez ręce kufajkę Ojca...
Historia, którą obudwaj opowiedzieli przedstawiała się tak: pan ów - dumny właściciel nowiutkiego „okularnika” wczesnym popołudniem tego dnia zaparkował swój piękny wóz pod jednym ze stołecznych sklepów, po czym poszedł na zakupy. Gdy wracał wokół jego samochodu zrobiło się jakieś zamieszanie i już w następnej chwili prowadził własny pojazd w nieznanym sobie kierunku, mając przystawioną do skroni lufę pistoletu. Polecono mu wyjechać poza miasto, po czym opryszki nakazały swojemu szoferowi mimo woli  wjechać głęboko w las, po czym przykuwszy go do drzewa odjechały autem ofiary w siną dal.
Tata przechodząc nieopodal, usłyszał wołanie i zaczął działać. Nie zdecydował się wrócić do cywilizacji po pomoc - być może uznał, że nie będzie w stanie trafić znowu w to samo miejsce (dla młodszych czytelników nadmieniam, że była to jeszcze era bez telefonów i bez GPS). A może nieznajomy nie życzył sobie policji…
Do tej pory pozostaje dla mnie tajemnicą, w jaki sposób mój Padre kozikiem do grzybów wyciął drzewo na tyle grube, że można było przykuć do niego człowieka bez obawy o oswobodzenie… Oraz: jak  udało się ściąć drzewo nie uszkadzając przy tym delikwenta, ale to był mój świętej pamięci Tata… On miał swoje sposoby. Swoją interwencją uratował owemu mężczyźnie na pewno zdrowie (pan był li tylko w koszuli), a może nawet i życie.
A ta kurtka spełniała na czas podróży z lasu funkcję maskującą skute ręce. Tata miłosiernie pomyślał o wszystkim – nawet o komforcie swojego towarzysza.
Podopieczny Ojca podzwoniwszy w kilka miejsc (cały czas w tych kajdankach), m.in. po żonę, a także do banków (by nałożyć blokady na swoje karty), na odchodnym zostawił nam namiar na siebie (na wypadek, gdyby kiedyś mógł być w czymś pomocny) po czym odjechał, gdy przybył transport. Nazajutrz w gazetach pojawiły się wzmianki opisujące zuchwałą kradzież samochodu należącego do prezesa znanej firmy oraz informacje o wybawieniu z opresji przez przypadkowego grzybiarza. Na kartce, którą zostawił nam nasz wieczorny gość widniał numer telefonu i nazwisko: Dariusz Przywieczerski…
Z kontaktu nigdy nie skorzystaliśmy – proletariat bywa wyczulony na punkcie swojego honoru – zdarza się, że to jedyny kapitał, którym się dysponuje.

English version:

It was autumn, probably 1995 or 1996. On Polish streets, one could still rarely spot a brand-new Mercedes W210 E-Class, the so-called "four-eyes." The weather was rather dreary, so my Padre went to the forest to pick mushrooms, while the rest of the household stayed at home (as far as I remember, it was the middle of the week).

Two hours passed since Dad had set off, then three... Twilight was falling. So my Mom and I went outside and sat under the gazebo. Our conversation was interwoven with speculations about where on earth Father could have gone and what on earth was keeping him.

It was almost completely dark when the gate finally clicked open (at last!), and my Dad emerged from the darkness. But he wasn’t alone—he was leading, supporting by the elbow, a tall gentleman dressed in a white shirt and elegant trousers. The man was carrying, for some unknown reason, my father’s padded jacket draped over his arms…

The story they both told went as follows: this man—the proud owner of a brand-new "four-eyes"—had parked his beautiful car outside a Warsaw store early that afternoon before heading in to do some shopping. When he returned, there was some commotion around his vehicle, and in the next moment, he was driving his own car in an unknown direction, with the barrel of a gun pressed against his temple. He was ordered to drive out of the city, and then the thugs forced their unwilling chauffeur deep into the forest, cuffed him to a tree, and vanished into the night with his stolen car.

As my father was passing nearby, he heard someone calling for help and immediately sprang into action. He didn’t go back to civilization to seek assistance—perhaps he thought he wouldn’t be able to find his way back to the same spot (for younger readers, I should mention that this was still the era before mobile phones and GPS). Or maybe the stranger didn’t want the police involved…

To this day, I have no idea how my Padre managed to cut down a tree thick enough to chain a man to, using only a small mushroom-picking knife… Nor how he felled it without injuring the poor fellow. But that was my late father—he had his ways. Thanks to his intervention, he undoubtedly saved the man from hypothermia (after all, the guy was only wearing a shirt), and possibly even from death.

As for the jacket—it served as a cover for his shackled hands during the journey back. My father, ever merciful, thought of everything—even his companion’s comfort.

Father’s charge, still handcuffed, made a few phone calls—to his wife, to various banks (to block his stolen cards)—and before leaving, he gave us his contact details, just in case he could ever return the favor. A transport arrived, and he was gone.

The next day, the newspapers reported a bold car theft belonging to the CEO of a well-known company and mentioned the miraculous rescue by a passing mushroom picker.

On the note our evening guest had left us, there was a phone number and a name: Dariusz Przywieczerski…

We never made use of that contact. The proletariat tends to be sensitive about its honor—sometimes, it’s the only capital one possesses.

Dariusz Przywieczerski is primarily known in connection with the FOZZ (Foreign Debt Servicing Fund) scandal. He was a businessman and one of the main suspects in this affair, which is considered one of the biggest financial scandals in the history of the Third Polish Republic. He was sentenced to prison for his involvement in irregularities related to the embezzlement of public funds.

For years, he hid abroad, but in 2018, he was deported from the United States to Poland and imprisoned.